Mapowanie mózgu, czyli qEEG lub ilościowe EEG, polega na rejestrowaniu aktywności elektrycznej mózgu za pomocą elektrod umieszczonych na powierzchni skóry głowy. W praktyce klinicznej standardowe EEG służy m.in. do oceny zmian napadowych oraz innych cech czynności bioelektrycznej mózgu. qEEG może uzupełniać analizę wybranych cech zapisu, ale nie pozwala samodzielnie ustalić przyczyny objawów psychicznych, poznawczych ani problemów ze snem.

 

Mapowanie mózgu rozpoczyna się od pobrania kilku prób zapisu przy oczach otwartych, z 19 kanałów EEG. Dane EEG mogą być również zbierane przy oczach zamkniętych lub w czasie zadań, takich jak czytanie i słuchanie. Analiza EEG polega na interpretacji zapisów fal mózgowych, najpierw poprzez wzrokowe badanie typu fal, ich morfologii tj. rozmiaru, kształtu i wzoru. Analiza wzrokowa może ujawnić nieprawidłowości, takie jak napady padaczkowe, co z kolei może stanowić podstawę do skierowania osoby badanej do lekarza neurologa.

 

QEEG, czyli ilościowa analiza EEG, to matematyczne i statystyczne analizy aktywności elektrycznej mózgu. Ostrożnie edytowane dane EEG (oczyszczone z zakłóceń, tzw. artefaktów) są przetwarzane za pomocą specjalnych baz danych EEG (NeuroGuide, HBI). Pozwala to porównać wybrane parametry zapisu z wartościami oczekiwanymi w odpowiedniej grupie wiekowej. Analiza może wskazać odchylenia statystyczne w takich parametrach jak moc pasm, koherencja czy relacje fazowe. Wyniki wymagają interpretacji w odniesieniu do jakości zapisu i obrazu klinicznego.

qEEG może wykazać wzorce odchyleń statystycznych w badanych parametrach, ale takie wzorce nie są samodzielną podstawą rozpoznania określonego zaburzenia. Wskaźniki łączności mogą być analizowane pomocniczo, z uwzględnieniem możliwych artefaktów i kontekstu klinicznego.

qEEG nie określa samodzielnie rodzaju zaburzenia, lokalizacji „problemu” ani sposobu leczenia. W wybranych zastosowaniach wynik qEEG może być jednym z elementów planowania neurofeedbacku.